Unfair? Not really.

Hindi pa ‘rin maalis sa isip ko yung pangyayari. Para sa’kin, masakit na makitang umiiyak sa harapan mo yung magulang mo. Sino bang anak ang may gusto nun? Wala naman dba? Wala.

Matagal ko na ‘to tinitiis, minsan iniisip ko ano bang wala sa amin ang meron sila at kung tratuhin nalang nila ng ganon. Pero sabi ko, wag ko nalang ipagkumpara, baka sadyang ganon talaga. Hindi pantay pantay.

Pero ang unfair naman talaga e, isang sabi lang naman anak nila may kaya, takbo agad sila pero bakit kami hindi nila magawa?

Isang tawag na may sakit yung mga apo nila, sugod agad pero sa amin hindi? Noong nagkasakit ba kami, pumunta ba sila? Hindi. Kailan sila pupunta kapag magaling na.

Kapag may okasyon yung namin kamag – anak, punta agad, pero sa’min, hindi? Ilan beses lang ba sila pumunta noong birthday ko? Hindi ko rin alam e. Magbibilang sa mga daliri siguro.

At masakit pa dun, magaling lang sila manghingi e, masamang kung masamang apo na pero yan ang nakikita ko e. Maalis mo ba yun sa akin? Hindi e. Matagal na kasi ganito e. Kakampihan nila yun may kaya samantala kami naman talaga yung dehado. Unfair dba?

Dahil simula nung bata pa ako, ganon na e, ganyan na ang nakikita ko sa kanila, kaya hindi rin ako masisi ni mama dahil alam naman niya din na malayo ang loob ko sa magulang nya e. Siya nga e, hindi matrato ng maayos, kami pa kaya ng mga anak nya?

Isa lang naman ang hiling ko e, makita ko sa kanila na pantay- pantay kami. Pantay – pantay kami sa pagmamahal, hindi porket meron silang anak at apo na mas angat samin, e, sila na yung mas mataas. Hindi ba  kaya ibigay yun sa amin?

Ano ba yan, para akong isang batang lansangan na namamalimos sa pagmamahal ng isang lolo at lola? Sila nalang kasi yung lolo at lola ko e, wala na yung mga magulang ni papa at sila ang kinalakihan ko.

Masama bang humingi? Kasi sobra na yung sa kanila e, pwede ba yun sobra, amin naman?

Pero ayaw ko na rin umasa na mangyayari yun, dahil hindi na ‘rin yung mangyayari.

I’m sorry.

December 20.

Ngayong dapat ang christmas party namin mga journ. Dapat last week pa ito pero inurong lang namin dahil may kailangan kami requirment na kailangan gawin para maipakita namin sa prof namin this week. Ok na po ang lahat. Planado na po. Kaso may nangyari hindi maganda.

December 19.

Kahapon, birthday ng matalik kong kaibigan na si Kayne. Niyaya niya kami ni Rachelle sa SM North. Treat niya. Gabi na kami nakarating sa SM. Nagpaalam naman ako sa nanay ko. Sabi ko nga bago ako umalis kahapon, gabi na po ako makakauwi. Birthday po kasi ni kayne. Ililibre niya po daw kami ni rachelle. Pumayag naman si mama. Kaso kagabi, gabi na kami nakauwi. Umalis kami dun almost 9:30 pm. Nagtext na ako kay mama, sabi ko, pauwi na ako. At matatagalan pa kami, kasi nag bus kami ni kayne. Nakitext lang ako kay kayne kasi hindi ko dala yung phone kong isa. Nagreply na si mama, pinagalitan na ako. “bakit gabi na ako umuwi?, bakit magpapaalam kung kailan nandun na?, kung lakad ka bukas, hindi ka na sasama.” Nagmakaawa ako kay mama sa text na isama ako bukas. Kaso, ayaw. Kausapin niya ako paguwi. 12 AM na ako nakauwi. Pagadating ko, pinagalitan na agad ako. Alam ko naman na nagaalala si mama sa akin, syempre, anong oras na, babae pa ako at ganito ba ang tamang oras ng uwi ng isang babae. Naiintidihan ko yun. Pero sana naman pinakinggan niya muna yung paliwanag ko bago niya ako pagsabihan. Minsan kasi masasakit na yung salitang binibitawan e, anong magagawa ko, Anak lang naman ako. Kailangan kong sumunod pero sana naman naiintidihan niya na dumadating din yung ganitong pagkakataon na gabi na ako nakakauwi, syempre, college student na ako.

Sinabi ko, na may hinintay pa kami sa school. May ginawa pa kami at sinabi ko rin na gabi na ako makakauwi. Pero hindi ko naman din kasi akalain na gabi na ako makakauwi. Pinagalitan niya ako at pinakausap sa akin si papa. Sinabi ko kay papa na may ginawa pa kami sa school tapos niyaya kami ni kayne. Kami dalawa lang ni rachelle. Tinanong niya ako tungkol sa lakad ko bukas, sabi ko po, party po yun namin mga journ. Niyaya namin yung prof namin kaso hindi siya pumayag. Tapos sbi niya, pwede ka pala hindi sumama bukas e. Sabi ko naman, naka oo na po kasi ako. dapat po last week pa po ito kaso inurong namin kasi may requirement kaming kailangan tapusin at ipasa this week. At nakakahiya naman din po kung hindi ako sumama tsaka paano ko din po sasabihin sa kanila ngayon, anong oras na po. Pagkatapos kong kausapin si papa, nafifeel ko na gusto niya ako pasamahin, kaya kinausap niya si mama. Kaso nagtalo naman sila. Hanggang sa, nagaway naman sila. Sinabi ni mama na grounded ako. Hindi ako pwede sumama bukas at pati na rin sa paskuhan. Umiyak na ako that time, umiyak ako kasi nagaaway naman sila at dahil pa sa akin, umiiyak ako kasi kasalanan ko naman din, masyadong matigas ang ulo kaya nagagawa kong sumaway kay mama. Umiiyak ako kasi nahihiya ako sa mga kaklase ko. Matagal na ‘to naka plano at dahil sa akin, hindi naman natuloy ang lakad. Nahihiya talaga ako. Hindi ko alam kung papaano ko sila haharapin next year o kausapin kahit through facebook. Nahihiya talaga  ako. Umiiyak din ako kasi, nahihiya din ako kayne, birthday na birthday niya tapos pinagsabihan pa siya ni mama.

Kaya pagkatapos akong pagsabihan na grounded ako, nagtext ako sa kanila, sinabi ko na hindi ako makakasama. Alam kong late na ako nagsasabi kaya humihingi rin ako ng pasensya sa kanila. Nahihiya talaga ako sa kanila. Sobrang sobra.

Guys,

Alam kong galit kayo o kaya naman nagtatampo kayo sa akin. Pero pasensya na talaga. Nadamay pa kayo sa katigasan ng ulo ko. Dahil sa katigasan ng ulo ko, hindi natuloy yung matagal natin plano. Pasensya na talaga. Sobrang nahihiya talaga ako sa inyo. Sorry talaga. Sorry talaga. 😦 Guys, pasensya na talaga. Sorry po. 😦

Thankful! :”>

jjustut

Yan ang tweet ko nung may nangyayari hindi maganda sa bahay namin.

Tapos ito naman, yung mga sagot ng highschool friends ko. Si Joe Mark at si Agatha. Na touch ako sa sinabi nila. Although, hindi nila alam kung anon yung nangyari. But then, nandyan sila to make me smile. 🙂

untitled.bmp

Happy + Sad = :'(

December 13, 2012

Masaya sa school pagdating sa bahay, naging malungkot.

Ano ba ang nangyari sa mismong araw na yan?

Computer.

15 lang kami sa section namin at tuwing computer, maingay talaga ako. Kahit sa ibang subject, maingay talaga ako. Yung prof. namin dito, kasundo namin. Parang barkada lang, pero nandun yung respeto. Haha! Sabi niya sa amin, may quiz kami. Ako, bilang mabait na estudyante, hindi ako nagreview. Haha! Binigay niya kami ng 10 mins pero sa 10 mins na yun, nag iingay lang talaga ako. Haha! Tapos sabi niya, dadagdagan niya yung items ng quiz namin kapag pinagpatuloy ko pa yung pag iingay ko. Syempre, dahil mahal ko yung mga kaklase ko (weh? di nga?), tumahimik nalang ako. Tapos nung nag ququiz na, panay ang tanong niya sa akin, kung may sinabi ba ako. Puro ngiti ang ganti ko. Tapos nakikipag usapan ako sa ibang kong kaklase kapag nakatalikod ako kay sir, sabi ko, “ang sakit na ng panga ko.” Tapos tumatawa nalang sila. Haha! Totoo naman e, masakit talaga sa panga kapag hindi nagsasalita. Tapos pagkatapos ng quiz, back to normal ulit. Haha!

PE.

Inirapan ako naman ako ni bitchesa.

Speech.

Pinagusapan ang tungkol sa script para sa reader’s theater namin kaso napunta ang aming usapan sa mga prof at nakikitawa sa trip ng ibang namin kaklase. haha!

World Lit.

Wala. Quiz pows. Tapos discuss. Tapos boring. Tapos malamig yung room. Haha!

Paguwi namin,

Hanggang sa pag – uwi namin, maingay pa rin ako. Forever na talaga yun. Haha! Dapat sasakay ako ng van kaso nakita namin si kayne at tinanong kung mag lrt, tapos sabi ni rachelle, oo. Kaya yun, nag lrt na rin ako. Kasi iikot kami. Haha! Lakas trip ‘no? Ganyan ang trip namin kapag nakasabay  namin si kayne. Haha! Pero ang awkward ng atmosphere nung nasa lrt na kami. Basta. Awkward talaga.

Pero ito talaga ang gusto ko i-highlight na nangyari sa akin nang mismong araw na yan.

Kakadating ko lang, 8 na ako nakauwi. Tapos ang tahimik ng bahay yung pala nasa taas na pala sila lahat. Tapos umakyat muna ako para sa gamit ko at mag bless kay mama. Nung pumasok na ako ng kwarto, bakas sa mukha ni mama na kakagaling lang sa iyak. Sabi ko sa sarili ko, ito naman po tayo. Nagtatalo naman sila. Kumain muna ako tapos naghugas at nilock na sa baba tapos pagakyat ko, nagtatalo na sina mama at papa. Alam naman natin, kung ano ang madalas pang-awayan ng mag-asawa. PERA. Nag-aaway naman sila dahil dun. Lagi nalang talaga. Tapos lumalala pa dahil sa kung anong ano issues sa buhay. Naririnig ko nang umiiyak si mama. Tapos sinasabi niya, pagod na siya sa min, wala na daw siya nakukuha na malasakit na galing sa amin. Oo, aminin ko, may pagkukulang din kami pero hindi naman umaabot na wala na kami pagkialam. Tapos lumabas na si mama sa kwarto, kumuha ng bag, at nag empake. Tapos sinasabi niya pa, ayaw ko na. maghihiwalay na kami ng ama ninyo. bahala na kayo sa buhay ninyo. malalaki na kayo. tutal, kayang kaya na ninyo ang mga sarili ninyo e. lagi ninyo nalang ako pinapabayaan dito. lalayas na ako dito sa bahay. Dito na ako bumigay. Unting unti na ako bumibigay nung mismong oras na yan,  may tumutulo nang luha sa mata ko pero pinipigilan ko pa rin. ayokong umiiyak ako. ayoko. pero nung nabasa ko yung message ni papa, na hayaan namin si mama umalis. pabayaan daw. tapos may mababasa ka pa na puro mura. Dito na ako umiiyak. Hindi ko na napigilan. Umiiyak na talaga ako. Hindi ko na kaya. Lagi nalang kasi sa pera e, tapos nadadamay pa yung homesick ni mama kay papa. Syempre, namimiss ni mama si papa kaya minsan nagkakaroon ng selos kapag walang time si papa kay mama.

Nung pababa na si mama, umupo ako sa hagdanan, pinipigilan ko umalis. Umiiyak na ako. Tapos sabi ko, ayoko. hindi ka aalis. pagusapan ninyo yan ni papa, pagdalos dalos kayo. pagusapan ninyo yan ni papa. sige na, mama. please. Habang sinasabi ko yan, umiiyak ako pati na rin yung dalawa kong kapatid. Umalis lang nung nasa kwatro na si mama at nagbihis na ako. Tapos biglang bumaba si mama, buti sinundan ni ahmir, at hindi umalis pero hindi napigilan ni mama, gusto niya talaga umalis. Kasi nasasagutan sila ni papa sa telepono. Buti napiligan ni ahmir si mama. Si mama kasi weakness niya talaga si ahmir. Kapag nakita niya si ahmir umiiyak, wala na hindi na siya tutuloy. Kinausap ko si papa, kahit sa akin ang init ng ulo niya. Naiiyak pa rin ako nung time na yun tapos medyo nawalan na yung kaunti tensyon. Akala ko, ok na. Wala na. Pero hindi pa pala, pumasok na si mama sa kwatro, akala ko matutulog na, pero hindi pala. Tumatawag sa kanya si papa. nasasagutan sila dun, umiiyak na si mama at naiiyak na rin ako at rinig na rinig ko yung usapan nila dahil sa lakas ng boses ni papa. lumabas ako ng kwatro tapos chinat ko si rachelle. Sinabi ko sa kanya yung nangyayari at habang nag chachat kami, umiiyak ako. Hindi ko na talaga kaya e. Kahit anong pilit ko, hindi talaga.  Buti talaga, nahimasmasan ako kahit papaano nung nilabas ko yung sama ng loob sa sarili ko. Nung time na yun, iniisip ko, wala talaga akong kwentang anak, wala kasi akong magawa sa nangyayari. kaya naiinis ako sa sarili ko. naiinis talaga ako. pagkatapos namin mag chat, tumigil na sila. Dahil hindi ko na kaya, tinulog ko nalang talaga at kahit sa pagtulog, naiiyak pa rin ako. Panay ang gising ko nung madaling araw, at sa bawat pag-gising ko, sagutan ang naririnig ko. nagaaway naman sila.

Naiinis talaga ako sa sarili ko kasi wala ako magawa. Hanggang ngayon, naiinis pa rin ako. Kailan kaya mawawala sa problema yang pera na yan? Lagi nalang kasi e. Lagi nalang. Buti nauusap sila nang maayos pero nandun pa rin yung sagutan nila e.

Sobrang lungkot ko pa rin hanggang ngayon dahil sa nangyari na ‘to. Sobra talaga. Kahit nakikipagtawanan ako sa mga kaibigan ko kanina, deep inside nasasaktan at nalulungkot ako. Sobrang sobra. Ayoko ko na maulit. Ayoko ko na talaga.

I need a hug. 😥

Happy Birthday, Lolo! :)

 

Nov. 2, 2012, nag – celebrate ng ika – 76th na kaarawan ang aking lolo. Syempre, pumunta kami dun. Sa makati nakatira yung mga grandparents ko. So, every year nandun kami para icelebrate ang kaarawan ng aking lolo at pati na rin pasko, nandun kami halos lahat ng mga relatives ko sa mother side.

Masaya naman ang aming salo- salo kahapon. Madaming pagkain, madaming cake ( yum-yum!),  may nagiinuman, may kantahan, at syempre, hindi mawawala ang kamustahan at ang picturan. Haha! Masasabi kong masaya naman ang aming pagtitipon, kahit hindi kami kumpleto. Dahil madaming hindi nakapunta at yung ibang din naming kamag-anak ay nasa ibang bansa din kaya yun. Hindi pa nga kumpleto yung mga pinsan ko na kasama sa larawan e. Haha! Hayaan na, may iba pang okasyon na dadarating, tulad ng kaarawan ng isa kong tita. Next week ang kanyang kaarawa at dito sa Cavite gaganapin. Kaya magkikita kita naman kami ulit.

Sana mawala na yung gap na nangyayari sa pamilya namin. Yun lang naman ang hiling ko para sa pamilya ng aking ina. Mawala na ang problema at maging masaya na lang dahil masaya ang buhay! 🙂

Him.

My younger brother, Ahmir.

 

I miss my younger brother! 😦

He’s not here in our house, he’s currently staying in my aunt’s house at Cainta, Rizal. He will stay there for a week. He requested that to our parents to have a vacation in my aunt and my parents agreed. I miss him. Because now, our house is so quite because he’s not here and his dog pet, miss him too. Also, my mother.

See you on Friday, my brother! 🙂