Good friends are hard to find and impossible to forget.

Advertisements

Journalism + Broadcasting = Happiness! :))

Them.

Me with Rachelle and Kayne.

Malaki ang pasasalamat ko kay God dahil binigyan Niya ang mga taong ito sa buhay ko. Hindi ko maisip kung ano ang mangyayari sa college life ko kung walang ito dalawa na ‘to. Kung hindi kami nagkakilala? Hindi ko alam. I treasured them so much. Kahit hindi ko man ipakita sa kanila, sana kapag nabasa nila nila ‘to, malaman nila kung gaanon sila kahalaga sa akin. Kaya, sobrang saya ko talaga kasi dumating talaga sila sa buhay ko.

Dear Rachelle and Kayne,

Sobrang saya ko talaga dahil nakilala ko yung mga taong katulad ninyo. Malaki talaga ang pasasalamat ko kay God dahil binigay Niya kayo sa akin bilang mabubuting kaibigan. Sana mas lalong tumibay yung samahan natin bilang magkakaibigan at alam naman ninyo na nandito ako palagi sa likod ninyo. Hindi ako mawawala. Promise! Tsaka gusto ko din ihiling ngayong darating na pasko ay makita ko kayo nakangiti na totoo. Kahit nakikita ko kayo nakangiti, alam kong meron pa rin bahid ng emosyon na pilit nagtatago dyan kaya gusto ko yung walang halong lungkot o kung ano man yan, basta ang gusto ko ay ngumiti kayo ng totoo. Dahil masaya na ako dun. Maraming salamat talaga sa inyo dalawa. Sobrang pasasalamat talaga. 🙂 Friends forever! 🙂 I love you both! 🙂 ❤

My Journalism Buddies.

Journalism Buddies

Malaki ang pasasalamat ko kay God kasi nagkaroon ako ng chance na makilala ang mga taong ito. Sila lang naman ang aking mga blockmates ngayon sem at sa darating pang semester.  Sila ang nagbigay ng ngiti, lungkot at kung ano pang emosyon sa aking college life. Haha! Since first year, kilala na namin ang isa’t isa pero ngayong sem lang talaga mas naging tight ang samahan namin para sa akin. Kahit may kanyakanyang grupo kami, hindi pa rin nawawala yung closeness namin bilang isang group ng mga journ. Thankful talaga ako dahil sa loob ng dalawang taon, nagkaroon ako ng chance na makilala ko pa sila at maging close kami sa isa’t isa. Kaya i’m looking forward sa next 2 years bilang mag kaklase. Marami ang pwedeng mangyari sa susunod na taon. Kaya abangan nalang natin. Pero hindi pa rin mawawala ang pasasalamat ko sa kanila nang dahil sa kanila naging masaya ang college life ko. Maraming salamat, guys! 🙂

I’m sorry.

December 20.

Ngayong dapat ang christmas party namin mga journ. Dapat last week pa ito pero inurong lang namin dahil may kailangan kami requirment na kailangan gawin para maipakita namin sa prof namin this week. Ok na po ang lahat. Planado na po. Kaso may nangyari hindi maganda.

December 19.

Kahapon, birthday ng matalik kong kaibigan na si Kayne. Niyaya niya kami ni Rachelle sa SM North. Treat niya. Gabi na kami nakarating sa SM. Nagpaalam naman ako sa nanay ko. Sabi ko nga bago ako umalis kahapon, gabi na po ako makakauwi. Birthday po kasi ni kayne. Ililibre niya po daw kami ni rachelle. Pumayag naman si mama. Kaso kagabi, gabi na kami nakauwi. Umalis kami dun almost 9:30 pm. Nagtext na ako kay mama, sabi ko, pauwi na ako. At matatagalan pa kami, kasi nag bus kami ni kayne. Nakitext lang ako kay kayne kasi hindi ko dala yung phone kong isa. Nagreply na si mama, pinagalitan na ako. “bakit gabi na ako umuwi?, bakit magpapaalam kung kailan nandun na?, kung lakad ka bukas, hindi ka na sasama.” Nagmakaawa ako kay mama sa text na isama ako bukas. Kaso, ayaw. Kausapin niya ako paguwi. 12 AM na ako nakauwi. Pagadating ko, pinagalitan na agad ako. Alam ko naman na nagaalala si mama sa akin, syempre, anong oras na, babae pa ako at ganito ba ang tamang oras ng uwi ng isang babae. Naiintidihan ko yun. Pero sana naman pinakinggan niya muna yung paliwanag ko bago niya ako pagsabihan. Minsan kasi masasakit na yung salitang binibitawan e, anong magagawa ko, Anak lang naman ako. Kailangan kong sumunod pero sana naman naiintidihan niya na dumadating din yung ganitong pagkakataon na gabi na ako nakakauwi, syempre, college student na ako.

Sinabi ko, na may hinintay pa kami sa school. May ginawa pa kami at sinabi ko rin na gabi na ako makakauwi. Pero hindi ko naman din kasi akalain na gabi na ako makakauwi. Pinagalitan niya ako at pinakausap sa akin si papa. Sinabi ko kay papa na may ginawa pa kami sa school tapos niyaya kami ni kayne. Kami dalawa lang ni rachelle. Tinanong niya ako tungkol sa lakad ko bukas, sabi ko po, party po yun namin mga journ. Niyaya namin yung prof namin kaso hindi siya pumayag. Tapos sbi niya, pwede ka pala hindi sumama bukas e. Sabi ko naman, naka oo na po kasi ako. dapat po last week pa po ito kaso inurong namin kasi may requirement kaming kailangan tapusin at ipasa this week. At nakakahiya naman din po kung hindi ako sumama tsaka paano ko din po sasabihin sa kanila ngayon, anong oras na po. Pagkatapos kong kausapin si papa, nafifeel ko na gusto niya ako pasamahin, kaya kinausap niya si mama. Kaso nagtalo naman sila. Hanggang sa, nagaway naman sila. Sinabi ni mama na grounded ako. Hindi ako pwede sumama bukas at pati na rin sa paskuhan. Umiyak na ako that time, umiyak ako kasi nagaaway naman sila at dahil pa sa akin, umiiyak ako kasi kasalanan ko naman din, masyadong matigas ang ulo kaya nagagawa kong sumaway kay mama. Umiiyak ako kasi nahihiya ako sa mga kaklase ko. Matagal na ‘to naka plano at dahil sa akin, hindi naman natuloy ang lakad. Nahihiya talaga ako. Hindi ko alam kung papaano ko sila haharapin next year o kausapin kahit through facebook. Nahihiya talaga  ako. Umiiyak din ako kasi, nahihiya din ako kayne, birthday na birthday niya tapos pinagsabihan pa siya ni mama.

Kaya pagkatapos akong pagsabihan na grounded ako, nagtext ako sa kanila, sinabi ko na hindi ako makakasama. Alam kong late na ako nagsasabi kaya humihingi rin ako ng pasensya sa kanila. Nahihiya talaga ako sa kanila. Sobrang sobra.

Guys,

Alam kong galit kayo o kaya naman nagtatampo kayo sa akin. Pero pasensya na talaga. Nadamay pa kayo sa katigasan ng ulo ko. Dahil sa katigasan ng ulo ko, hindi natuloy yung matagal natin plano. Pasensya na talaga. Sobrang nahihiya talaga ako sa inyo. Sorry talaga. Sorry talaga. 😦 Guys, pasensya na talaga. Sorry po. 😦

It’s good to be back.

Last friday nakapunta ako ulit dito. Sa dati kong school. It’s been awhile. It’s feels good to be back. Masaya bumalik sa isang lugar na naging parte na nang buhay mo. Habang naglalakad ako papunta dito,madaming alaala ang bumabalik sa aking isipan. Tulad nalang ng unang araw kong pagpasok dito, yung una namin pagkikita ng mga classmates ko na naging kaibigan ko, COCC days, University week, Intrams, Field trip, Christmas Chorale, Christmas Party, English week, yung mga bonding namin pagkatapos ng klase, yung sabay sabay kaming uuwi tapos magiingay kami sa kalsada, minsan may pictorial pang nagaganap sa loob ng classroom o kaya naman sa catwalk o kung saan saan man. Habang naaalala ko yung mga pangyayaring yun, hindi ko maiwasan ngumiti.

Almost 2 years na rin ang nakalipas, pero wala pa rin pinagbago ang school na ‘to. Ganon pa rin ang ayos nito simula nung umalis kami dito. Siguro ang pinagbago lang nito ay madami na akong hindi namumukhaan na estudyante at mga guro. Madami din ang nagsi-alisan at dumating. Gayunpaman, masaya pa rin ako dahil nakapunta ako ulit dito. Sana pagbalik ko dito kasama ko na yung mga taong naging parte ng aking high school life. Yung mga high school friends ko, at sabay sabay namin iikutin ang lugar na ito kung saan kami nagkakilala, at sasabihin na “Salamat! Kung hindi dahil dito sa lugar na ‘to, hindi namin makilala ang isa’t – isa. At dahil din sa lugar na ‘to, natuto kami sumabay sa agos ng buhay. Kaya salamat. Maraming salamat.

Them. <3

 

 

 

Bukas. Makikita ko ulit ang mga high school friends.Aw. Miss ko na sila. Although, meron parin kaming communication sa isa’t – isa,  iba pa rin yung nakakasama mo sila.

Kaya naman sila pupunta sa bahay bukas dahil celebration raw ng birthday ko. Haha! Ang haba nga ng celebration ng birthday ko eh. Nung october 15 kasi ang birthday ko, eh, ngayon lang nagkaroon ng time. Although yung iba, hindi pinayagan at yung iba, may pasok naman. </3

Ok lang yun, at least kahit papaano, mabubuo kami bukas. 🙂

See you tomorrow,guys! 🙂 >:D<

I’m quit.

Una palang, gusto ko na sumuko. Una palang, gusto ko na itigil ‘to. At una palang, gusto ko nang matalo sa laro na ‘to.

Oo, naging malapit tayo. Close friends nga ika nga. Dahil ikaw lang naman ang naging friend ko nung irregular ako sa isang kong subject nung 1st year tayo at same course pa tayo. Nung 2nd sem, mas naging malapit pa tayo. Pinakilala mo ako sa isa mong friend at naging malapit rin kami sa isa’t – isa.

Dumating nitong 2nd year, lagi tayong magkakasama. Ngunit dumating ang isang malupit ng pagsubok sa atin. Hindi lang sa atin dalawa pati na rin sa ating apat na magkakaibigan.

Meron akong nagawang pagkakamali ngunit sa tingin ko, yun ang tama. Hindi kita masisi na kailangan mo lumayo sa akin. Naiintindihan kita. Pero sana naintindihan mo rin kung bakit ko yun ginawa. Dahil karapatan niya malaman yun. May karapatan siya.

Una palang, sabi ko sa inyo, sabihin na ninyo sa kanya para hindi na lumaki ang gulo pero wala eh. Wala na. Gumulo na. Hindi pala, mas gumulo pa yata. Pero alam mo ba, ako ang walang kaalam alam na may nangyayari na palang ganyan between sa inyo. Pero hindi ko kayo masisi kung aya ninyong sabihin sa akin, ginagalang ko yun.

Pero sa mga salitang ito, napagtanto ko na, ayaw ko. Itigil na natin ‘to.

“May mga tao kasing hindi mapapagkatiwalaan.”

Sa tingin mo, sa ginawa mo ba sa isa kong kaibigan hindi rin ba yung pagkakamali? Sinabihan mo siya in her back tapos kapag nakaharap siya, eh, parang wala lang. Siguro, pareho lang tayo may mali.

Kaya nung nakipagbati ka sa akin nung mismong birthday ko, masaya ako. Dahil kahit papaano nawala rin yung bigat sa loob ko, pero hindi ko na maibabalik ang dati natin samahan pagkatapos nang nangyari ‘to. Ayaw ko na, matagal na rin akong nagtitimpi. Sawang sawa na rin ako. Hindi mo lang kasi alam, na bawat salita na binibitawanan mo, nakakasakit na. Nagtiis ako kaya siguro ito na ang time para makalayo muna ako dun ‘no?

Tsaka hindi ko rin alam, baka may ginagawa o may sinasabi ka sa akin behind my back. Kaya mahirap na. Kahit hindi ako yung mismong biktima dito, nasasaktan rin ako dun sa kaibigan ko na pinagsabihan mo ng ganon.

Magkaibigan pa rin tayo, wag kang mag-alala. Pero hindi na katulad ng dati.